föstudagur, september 16

astin er væmin - true

Fékk á sínum tíma bók gefins - Spámaðurinn - eftir Kahlil Gibran. Skemmtileg bók og fallegar lýsingar. Mitt uppáhald í þessari bók er þegar kona nokkur spyr spámanninn hvað ást sé. Snillingurinn lítur upp, djúp þögn grípur um sig og hann segir:

Þegar ástin kallar á þig, þá fylgdu henni, þótt vegir hennar séu brattir og hálir. Og láttu eftir henni þegar vængir hennar umvefja þig þótt sverðið, sem falið er í fjöðrum þeirra geti sært þig. Og þegar hún talar til þín, þá trúðu á hana, þótt rödd hennar kunni að eyða draumum þínum, eins og norðanvindur sem leggur garð þinn í auðn.

Því eins og ástin krýnir þig, eins mun hún krossfesta þig. Eins og hún teygir arma sína upp í trjákrónuna og gælir við mýkstu laufin, sem titra í sólskininu, eins mun hún seilast niður að rótum og losa um þau bönd sem binda þær jörðinni.

Hún safnar þér til sín eins og kornbundinum,hún þreskir þig, þar til þú verður nakin. Sún sáldar þig frá hísmi þínu. Hún malar þig hvíta. Hún hrærir þig, uns þú verður auðmjúk. Og síðan leggur hún þig á helgan eld og gerir þig að brauði hinnar helgu kvöldmáltíðar.

Allt þetta mun ástin gera við þig, til þess að þú megir þekkja leyndardóma hjarta þíns og þannig verða brot af hjarta lífsins. En ef þú vegna ótta þíns, leitar aðeins að fróun og nautnum ástarinnar, þá er þér betra að hylja nekt þína og hverfa úr kornmylnum ástarinnar inn í veröld, sem á sér hvorki vor né haust, þar sem hlátur þinn er holur og tár þín ógrátin.

ástin gefur ekkert nema sjálfa sig og þiggur ekkert nema sjálfa sig. Ástin á engar eignir og verður aldrei eign, því ástin á sig sjálf og er sjálfri sér nóg.

Og þú mátt ekki halda að þú getir ráðið for ástarinnar, því ástin, ef þú ert hennar verð, stjórnar för þinni. Ástin þráir aðeins að fullkomna sjálfa sig. Ef þú elskar og þráir, þessar séu þá þrár þínar:
- að bráðna og renna fram eins og lækur, sem singur nóttinni ljóð sitt.
- að þekkja sorg hinnar mestu sælu.
-að bera und í hjarta, vegna þess að þú þekkir ástina. og að blæða frjáls og full af innri gleði.
- að vakna að morgni dags með vængjað hjarta og fagna nýjum degi ástarinnar.
- að snúa heim að kvöldi með þakklátum huga og sofna með fyrirbæn í hjarta og lofsöng á vörum.

Já þetta er fallegt. Hver vill ekki upplifa svona? Sennilegast mikið til í þessu. Þakka Írisi, Kidda og Elmu Rún fyrir bókina þegar Kristín lagði af stað til ítalíu í sex mánuði.

2 ummæli:

Kristín María Birgisdóttir sagði...

jahérna hér

Huginn sagði...

Þetta er nú vel ritað hjá Kahlil en margir hafa nú farið háfleigum orðum um ástina, sem líkast til þegar að er gáð er nú góðu einfaldari, eða þannig kemur hún mér allavegana fyrir sjónir í gegnum tíðina.