Las nokkuð merkilega bakþanka eftir Jón Gnarr um daginn. Sá maður er sérlega mikið méraðskapigaur. Hann var með pælingar um átröskun. Alvarlegur sjúkdómur sem ég ætla ekkert að fara að rekja sérstaklega. Ég kýs ekki að kalla mig feminista enda er alltaf verið að þræta um hvað felst í orðinu. Ég er ekki á móti klámi (professional) og ekki heldur nöktum kven- og karl- líkömum. Það er bara fallegt. En það merkilega er samt sem áður að alltaf þegar maður sér naktan líkama, þá er hann alltaf næstum því eða alveg FULLKOMINN! Það fer ekki framhjá neinum í dag hvað það er mikil líkamsdýrkun í gangi. Enda gleðst ég yfir því með eindæmum þegar ég horfi á Americas next top model, að frk Toccara skuli vera þarna í öllu sínu veldi.
Önnur pæling hjá Jóni er mjög "solid", en það er að mönnum er meira umhugað um hvernig þeir líta út að utan heldur en hvernig þeim líður að innan. Yfirborðsmennskan er að fara með fólk. Og svo spyr hann......og ég líka......HVAÐ GLEÐUR ÞAÐ AÐ FÁ FALLEGAN PAKKA EF AÐ ÞAÐ ER EKKERT Í HONUM?
Útlitið er eitthvað sem að við tökum eftir fyrst í fari fólks.....það laðar mann að viðkomandi.....en ef að komið er að tómum kofanum þá skiptir þetta blessaða útlit og andlit ekki neinu máli. Hversu mikið af fólki er t.d. í Séð & Heyrt bara af því að það lúkkar? Mr. Gnarr er á því að við eigum að hætta að hampa fólki sem hefur ekkert fram að færa annað en líkamlegt útlit.
Dæmi nú hver fyrir sig.........
Engin ummæli:
Skrifa ummæli