Hversu súrt er að fljúga á hausinn í maí?

Lenti í næst aulalegasta atviki lífs míns í dag. Var að labba í skólann, voða fín og sumarleg, í pisli, með fartölvuna tryggilega staðsetta á ská yfir mig miðja og skólatöskuna hangandi á öxlinni. Er komin inn Oddagötuna og er að fara að labba upp á gangstéttina, sem nota bene er með mjög háan kant. Stíg upp á gangstéttina og ætla að labba áfram en lendi í einhverri ósléttu og flýg framfyrir mig. Fannst eins og þetta hefði gerst í hægri endursýningu. Áttaði mig fljótt á því hversu snögg viðbrögð heilinn sendir út til líkamans og hendurnar voru ekki lengi á skjótast fram og þær voru það eina á mínum litla líkama sem bera þess merki að ég hafi flogið á hausinn. Eftir að hafa dottið svona svakalega, þar sem tölvan mín góða datt í basic af mér og hin taskan líka, stóð ég upp á 3/4 úr sekúndu, lagaði pilsið, tók töskurnar upp og strunsaði áfram í skólann. Þegar ég var búin að labba í smá stund, hægði ég á mér, leit aðeins í átt að Perlunni, svo aðeins lengra til að tékka hvort nokkur lifandi maður hefði séð þetta atvik mitt. NEI, sem betur fer. En þetta er alltaf fyndið eftir á, og þegar ég var að segja Bryndísi frá þessu áðan gat ég ekki annað en grátið úr hlátri. Fólk er ekki að ná því hvernig hægt sé að detta á hausinn, 25 ára í maí.
Bara ef einhver hefði verið með mér, like a friend, þá hefði þetta EKKI verið eins aulalegt.